| تبليغات | X |
دخترك در كوچه هاي زندگي اش مي دويد و زمان مي گذشت و او بزرگ و بزرگ تر مي شد. در تمام طول اين سال ها احساس خوشبختي مي كرد، هرچند كه زندگي اش پر از فراز و نشيب بود.
او بزرگ شد. مثل تمام دختركهايي كه بزرگ مي شوند، آرزوهاي بزرگ داشت. اما آرزوهايش با آرزوهاي دختركهاي ديگر متفاوت بود. آرزوهايش براي خودش قشنگ و براي ديگران جالب بود.
در يكي از شبهاي گرم تابستان كه دخترك در خانه تنها بود، بادبادكي رنگارنگ و كاغذي به پنجره اتاقش خورد و افتاد. دخترك بيرون پريد، بدون اينكه فكر كند چه بود كه به شيشه كوبيد، خم شد، بادبادك كاغذي را برداشت و به آن لبخند زد. او را به خانه برد. بادبادك در خانه دخترك ماند و او كم كم عاشق بادبادك شد. چيزي كه دخترك هيچ وقت فكرش را نمي كرد. دخترك و بادبادك بهترين روزها را با هم گذراندند، بهترين لحظه ها را. در روزهاي گرم تابستان و روزهاي سرد زمستان. روزها گذشت و آنها هر روز بيشتر از روز پيش عاشق هم مي شدند. روزها گذشت و يك سال به پايان رسيد. بادبادك كمتر حرف مي زد و دل دخترك مي لرزيد. آخر بادبادك به پرواز عادت داشت و مدتها بود كه پرواز نكرده بود. دلش براي پرواز تنگ بود. يك روز هر دو روي پشت بام رفتند. دخترك از رفتار بادبادك تعجب كرد. بادبادك گفت: ديگر وقت آن است كه بريم. دخترك تعجب كرد و گفت: پرواز؟! بادبادك گفت: بايد بپريم. ديگر وقت رفتن است. دخترك اما بال نداشت كه بپرد. اشك در چشمانش حلقه زد و گفت: من كه بال ندارم. تو هم بمان. من نمي توانم پرواز كنم.
بادبادك انگار نمي شنيد و شايد نمي ديد كه دخترك بال براي پريدن ندارد و چرا؟ بادبادك پريد و از بالاي آسمان اشاره كرد كه دخترك هم بپرد. دخترك دلش براي بادبادك مي لرزيد، ولي ... ولي پريد. پريدن بدون بال و لحظه اي بعد سقوط از بام و دخترك در كف زمين. چشمان دخترك به بادبادك نگاه مي كردند و ديگر حركت نكردند و ماندند براي هميشه. بادبادك پايين آمد و ديد كه دخترك براي هميشه چشمانش بسته شده است و تازه اينجا بود كه بادبادك فهميد دخترك بال نداشته است.
+ نوشته شده در دوشنبه دهم اردیبهشت 1386ساعت 23:40 توسط تگرگ |
« اول جای خالیت حس میشه
بعد پاک میشی
بعد فراموش میشی
بعدم یه خاطره میشی.
چه با خداحافظی ٬ چه بی خداحافظی. »
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385ساعت 12:45 توسط تگرگ |
دلم از خیلی روزابا کسی نیست... تو دلم فریاد و فریاد رسی نیست.. شدم اون هرزه گیاهی که گلاش پر پره دستای خار و خسی نیست .. آسمون ابری شده دیگه خار و خسی نیست... بارون از ابرا سبک تر می پره هر کسی سر به توی خودش داره مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم دیگه هیچ کس دلمو نمیبره..... ماهی از پا شوره بیرون افتاده ... شاپرک ها پراشون زخمی شده نکنه تو گله بره هامون ... گذر گرگ بیابون افتاده دلم از خیلی روزا با کسی نیست ...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 14:2 توسط تگرگ |
دستهایم را باز می کنم.می چرخم.می چرخم.می چرخم...می افتم.بلند می شوم.دستم را به دیوار می گیرم.موزاییک شکسته زودتر از خودش به چشمم می آید.تکان می خورد.همه چیز همه چیز.می رود و برمی گردد.کف اتاق را می گویم. مشت می زنم به دیوارها ،پایم به تخت گیر می کند و می افتم دوباره!دلم می خواهد راه بروم.حتی اگر دوازده متر باشد،اما راه می روم باز هم می چرخم،بگذار بیفتم،محرومم کرده اند از همه چیز!از چرخیدن و مشت زدن که محرومم نکرده اند!مشت می زنم به دیوارها!دیوارها!دیوارها!پایم گیر می کند به شکستگی موزاییک و می افتم.بلند می شوم.می چرخم دور اتاق و دست می گیرم به دیوارها.سه متر!چهار متر! راه می روم دوازده متر.شاید هم کمتر! از روی تخت که نمی روم.می نشینم.هنوز همه جا می چرخد.دست می کشم به موزاییک ها که سالهاست پاهایشان را هم بسته اند.آنها چه جرمی کرده اند؟من چه جرمی؟فریاد می زنم!فریاد می زنم!به چه جرمی؟به چه جرمی؟ موهای بلندم را تراشیده اند.دیگر از آن موهای همدم و غمخوار هم خبری نیست!فریاد می زنم. پاره کن!پاره کن!هر چه هست در مورد زنان!جنبش !فمنیسم!!پاره کن! دور بینداز! وقتی یک ملخ آزادی ام را می گیرد.جنبش چه معنی می دهد؟پاره کن! سرم داغ می شود.چشمم سرخ.صورتم پر خون.سرم شکسته شاید!به دیوارش کوبیدم. پاره کن!پاره کن!پاره کن سرم را!کاغذهایم را!پاره.... فریاد می زنم! صدای پای ملخ می آید.با آن کلیدهای پر سر و صدایش.کلید می چرخد.می چرخد! یاد شاملو می افتم. فریاد می زنم.باز هم فریادی و دیگر هیچ! در قفل در کلیدی چرخید !کلید چرخید و پیدایش شد آن ملخ!نه!نگهبان چاق و خپل زندان! زنها با چادرهای کشی و سیاهشان دستهایم را گرفته اند . نمی خواهم!نمی خواهم بیایم با شما.فریاد می زنم! دستهایم را محکم گرفته اند.به چه جرمی ؟به چه جرمی؟ رهایم کنید. روسری را روی موهای تراشیده ام می بندند! با کتک آرامم کردند.بستندم به صندلی دستهایم را از پشت! بگذاریدم! رهایم کنید! فریاد می زنم تا صداهای ابلهانه شان را نشنوم. نور!ماشین!درب!باز!سوار!جاده و خیابان! پیاده ام می کنند.چند نفر سفید پوش می آیند. با مغنعه های سفید و رو پوشهای سفید.می گیرندم! می برند! می بندند دستها و پاهایم را به تخت! چشمم می افتد به موزاییک ها یک موزاییک شکسته! پاهایشان را سالهاست که بسته اند.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385ساعت 17:30 توسط تگرگ |
سلام رفیق برای تو مینویسم نه برای درد و دل سختی ها بیشتر شده و امیدهایم همچنین من هنوزم سرکشم دیگه اهمیتی به مرده های اطراف نمیدم , باورت میشه ؟! تنها نمیمونم اینروزها فقط اعتقاداتم برام مونده معتقدم که هیچکس از طوفان در امان نیست پس همه خوشبخت میشیم! حتی نمیتونن تصور کنن که چرا اینقدر تلاش میکنم رفیق... از اون همه هیاهوی یاران فقط زمزمه ی حرفایشان مونده راست میگفتی که دست خاطرات تنها پیوند ماست ما انسانها پایانی نداریم پس موجودات بزرگواری هستیم ما برایه آنچه که برایمان ارزشمند است میجنگیم , پس آرامش را هرگز نمیخواهیم شاید وقتش رسیده باشه که برای هم دعا بخونیم!
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم آبان 1385ساعت 15:27 توسط تگرگ |
دلم می خواد بفهمی
دیروز تا می توانستم برای خودم گریه کردم
دیروز گریستم
برای تمامی روزهایی که گرفتار، خسته و یا عصبانی بودم
برای تمامی روزها و تمامی نگرش هایم ،برای صبوری ام
برای تمامی لحظاتی که سبب بی حرمتی، بی احترامی و جدایی از خودم شده و
موجب شده بود، انعکاس رفتار دیگران در من چنان باشد که خود نیزهمان رفتار را با خودم داشته باشم
دیروز برای تمام تلاش هایی که کرده بودم تا دیگران را دوست بدارم گریستم
برای تمامی کارهایی که فقط و فقط به خاطر خشنودی اطرافیانم انجام دادم و آنها نفهمیدند
و بازتاب آن در خودم جز خلاء روحی و خستگی بی حد چیزی نبود
دیروز گریستم
هم برای خودم هم برای تو
چون گاهی جز گریه کاری نمی توان کرد
دیروز گریستم نه از سرحسرت ..........
گریستم
به این خاطر که رنجیده بودم،به این خاطر که مرا رنجانده بودند،
به این خاطرکه من ِ رنجورراهی نداشتم
درمیان اشکهایم خدای خود را شکر می کردم که نگذاشت قلبم را ازدست دهم
و به دستهای نا امن بسپارم ..............نگذاشت قلبم فرمانروای جسمم شود
دیروز گریستم
به این خاطر که روحم وعقلم به تمامی چیزهایی که نیازبود بدانم،واقف بود
روحممی دانست که چه خواهد شد و من نسبت به نجواهای روحم بی توجهی کردم
آن هم فقط به خاطررضایت او ...................و دیروز او...........................
دیروز با تمامی روحم گریستم و آن را راضی کردم
دیروز به خاطر همه چیز گریستم
اما در میان گریه هایم احساس رهایی می کردم ......................................
+ نوشته شده در جمعه سوم شهریور 1385ساعت 19:50 توسط تگرگ |
برای اولین بار در عمرم دیگه کلمات نمی تونن بگن چه حالی دارم .
حالا دیگه فقط دوتا گوش که بشنوه دردی ازم دوا نمی کنه ........
دو تا چشم می خوام که ببینه چه مرگمه !
آخرشم نفهمیدم چی هستم . آخرش ندونستم کی ام . ندونستم دلم چی می خواد . نفهمیدم چی آرومم می کنه . نفهمیدم این دل وامونده همیشه گرفته چه جوری سبک می شه . نفهمیدم علاج این دیوونه بازیا چیه . به خدا من دیوونه نیستم ! شاید یه کم خل و چل و گیج و منگ باشم ....شاید همیشه دلم خواسته باشه مثل بقیه نباشم ، ولی هیچ وقت فکرشم نمی کردم یه روز برسم به جایی که بشینم فکر کنم روانشناس می تونه کمکم کنه یا نه ! بشینم فکر کنم داروی روانگردان می تونه این حالتها رو تموم کنه یا نه ! فکرشم نمی کردم من شاد شنگول نرمال موفق محبوب ، برسم به اینجا . به جایی که هیچ فایده ای برای کسی نداشته باشم . به جایی که بود و نبودم تو زندگی دوروبری هام و دوستام اثر نداشته باشه . جایی که بشینم شب و روز دعا کنم زودتر دردوبلای یکی به جونم بیفته و بمیرم . می دونم خودخواهیه . اگه مطمئن بودم واقعا حضورم و زندگیم فایده ای به حال کسی داره ، حتی یه نفر ، شاید دیگه دلم نمی خواست بمیرم . اگه کسی بود که بهم تکیه کنه تا بفهمم اونقدرام بی مصرف نیستم شاید آروم می شدم . اما حالا چی ؟ تمام اونچه برام مونده چندتا نگاه سردوخالیه از آدمایی که قاعدتا باید دوستم داشته باشن ولی حتی مطمئن نیستم واقعا منو می بینن یا اینکه فقط از کنارم رد می شن ! تمام احساساتم تو این دنیای گیج کننده گم شده . برای منی که همیشه تکیه گاه بودم سرد و ساکن و راکد و بی فایده بودن خیلی سخته . من حالم از این زندگی سرد بی مزه بهم می خوره . برای خودم چیزی نمونده که به خاطرش بجنگم . اقلا دلم می خواد کسی باشه تا به خاطرش مبارزه کنم . کسی باشه که حمایتش کنم . کسی باشه تا به خاطرش تو روی این زندگی مزخرف وایسم . حالا هر کسی به هر عنوانی . چه دوست چه مادر چه خواهر چه عشق . این جوری مطمئنم که کم کم دیوونه می شم . من نمی تونم این طوری زندگی کنم . نمی تونم همه چی رو بسپرم به زمان . نمی تونم بگم بذار هر چی می خواد بشه بشه . من باید بجنگم . باید مبارزه کنم . باید تو روی یه چیزی وایسم تا احساس زنده بودن کنم . می فهمی ؟ باید خودمو تو یه چیزی غرق کنم تا این بیهودگی ها از یادم بره . خودم دیگه ارزش مبارزه رو ندارم . کسی هم نیست که به خاطرش بجنگم . پس من چه کنم ؟ خورشید ! با توام ! پس من با این زندگی سرد راکد چه کنم ؟ من با قلبی که هیچ وابستگی براش نمونده چه کنم ؟! با خورشیدی که جواب فریادهامو نمی ده چه کنم ؟
چه کنم ؟!
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 22:26 توسط تگرگ |
دلم درد مي كرد ... بدجوري هم درد مي كرد ...
چايي نبات : افاقه نكرد ...
عرق نعنا : افاقه نكرد ...
شربت آلمنيوم ام جي : افاقه نكرد ...
اين دل درد از اون دل دردها نبود ....
اشکم سرازیر شد
خواندم براي دلم :
"دل خسته از اين عالم و
جان خسته دلواپسي
يارا تو به دادم برس
از بي كسي و بي كسي..."
دلكم آروم شد ... خوابيد بي سرو صدا ...
پيش عالم و آدم روسفيد بودن و پيش دل خودت روسياه موندن سخته ... سخت ...
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 22:18 توسط تگرگ |
می گن بهشت و جهنم همین جاست. می گن هر کی بد کنه بدی می بینه می گن هر کی دل بشکنه خدا دلش و می شکنه. می گن دنیا می گذره. می گن چرخه گردون می چرخه می چرخه
حالا اومدیمو ما راضی نبو دیم اونی که دلمو نو شکسته دلش بشکنه؟اونوقت چطور میشه خوب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
قربونه حکمته خدا برم . هر چه اوسا بخواد
شما فکرمی کنید رنگه دل شکستن چه رنگیه؟رنگه دلی که میشکنه چطور؟رنگه نگاه معصوم عشق جه رنگیه؟
از نگاه معصوم عشق ................................
صدای اذان می یاد!!!!!!
صدای اذان جه رنگیه؟
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 22:14 توسط تگرگ |
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
آن نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست
نمي گم داري مي گردي دنبال يه عشق تازه
اما كوله بارو بستي در به روي كوچه بازه
تو ميري من نمي دونم كه گناه من چي بوده
اما هر دليلي باشه واسه رفتن تو زوده
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
آن نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست
چي بگم من از درونم تو همه چي رو مي دوني
همه حيرتم از اينه چرا پيشم نمي موني
من هنوزم نمي دونم تو مسافر كجايي
نمي دونم كجا ميري توي قرن بي وفايي
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم خرداد 1385ساعت 19:41 توسط تگرگ |
چشمامو آروم آروم می بندم . صدای موزیک آرامش از دست رفته ام رو بهم بر می گردونه . سلانه سلانه وارد دنیای جدیدی می شم . دنیایی که نمی دونم یعنی چی و چطوری توش باید قدم بردارم . با خودم میگم " زندگیه دیگه ! منتظر نمی مونه ببینه من و تو چی می خوایم ، خودش می ره جلو . می بُره و می دوزه .. " بُغض می کنم و اشکامو توی نطفه خفه . سنگ شدن هم به همین راحتی عالمی داره ، یه عالم تلخ و گس . آدمو یاد خرمالوی کالی می ندازه که طعم گسش بدجوری روی زبون می مونه . آهنگ جلو و جلوتر می ره اما دل من توی اولین کلمه اش جا می مونه . خورد و ریز ریز می شه . گرفتار خفقانی آشنایی که تازگی نداره . یاد فرارام می افتم . یاد لحظه هایی که دستمو محکم کوبوندم روی چشمام تا گریه مو بپوشونم . یاد لحظه هایی که گرفته زل می زدم به دستایی که محبت هاش برام تمومی نداره . یاد لج بازی های بی جهتم وقتی احساس می کنه مالک وجود منه . دیگه نمی تونم جلوی اشکامو بگیرم . می بارم . می بارم . واسه این همه گذشته ای که با درد به یدک می کشم . واسه عشقی که این روزا دارم ریشه شو می سوزنم و خودم هم باهاش می سوزم . کاش می شد برگشت و همه ی دیروز رو پاک کرد . این همه عذاب ، این همه امروز ، این همه عشق یه غریبه ، این همه گذشته ی .. .. .. خداوندا .. .. .. چشمامو بی هیچ آرومی باز می کنم و یه چشم مشکی پوش رو می بینم که مدت هاست به خون نشسته . گشودن دکمه های آتش و تگرگ
مکیدن سر انگشتان برشته شده ،
لایه ای مگر از شعله ی تو برگیرم
ورنه ،
نزدیک شدن به تو
پلک رویا را می سوزاند .
هُرم تو را ،
پر و پنبه باران خورده تاب نمی آرد .
گفتم :
در بستری از واژه های بی خاکستری
بر بالشی از نفس های پژواکی
با رگبار قرص خواب را محاصره می کنم .
اینک :
گرته ایی از خواب خاکستر شده ی شاعری مذاب و
واژهای برجا مانده اش .
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385ساعت 10:47 توسط تگرگ |
تا اطلاع ثانوی تعطيل چقدر وبلاگ ام مرده شده !!! ياد روزهايي که مينوشتم به خير . از روزمرگي بيزارم . پس تا وقتي که فکرم آزاد بشه و بتونم يه مطلب به درد بخور بنويسم، يه مدتي نوشتن رو ميذارم کنار . وبلاگ خوني و کامنت گذاری هم که مدتيه تعطيله . تگرگ
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 13:45 توسط تگرگ |
با چنين صورت كه از معني پر است
سخت بيمعني بود صورتگري...
▪ سيف فرغاني
تگرگ
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 13:42 توسط تگرگ |
آمدي و خواندي و نخواندي و رفتي
شايد كه مهم نيست...
تگرگ
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم اسفند 1384ساعت 1:54 توسط تگرگ |
وقتي يه قناري كوچيك توي قفس داري،هر روز با ديدن پرهاي زرد قشنگش و با شنيدن صداي دلنشينش،دلت پرواز ميكنه،آرامش ميگيره...يه كم كه بگذره،كم كم بهش عادت ميكني.به اينكه هر روز صداش رو بشنوي،هر روز قشنگيش رو ببيني.......اما يه روز ميرسه كه ميبيني حست عوض شده،يه رنگ و بوي ديگه گرفته.احساس ميكني بدون اون نمي توني زندگي كني...با خودت فكر ميكني كه اگه در قفس باز بمونه و اون بره،دل تو هم باهاش ميره و تو بدون دل ميميري....ميخواي فقط مال خودت باشه.حتي نميخواي ديگران از صداش لذت ببرن،چون ميترسي از دستش بدي..... تگرگ
اون وقته كه فكر ميكني عاشق شدي....عشق....همون كلمه ملكوتي و رويايي،همون حس قشنگ كه هميشه دوست داشتي بهش برسي...و حالا كه به دستش آوردي،ميخواي هرجور شده،با چنگ و دندون،اونو حفظ كني...حتي به قيمت زندوني كردنش توي قفس!!!....(اما اين عشق نيست)
زماني عاشقي،زماني ميتوني ادعا كني عشقت واقعيه كه رهاش كني...در قفس رو باز كني و بذاري پرنده قشنگت پرواز كنه...آزاد آزاد...بذاري اونقدر بره كه تو انتهاي آسمون ببينيش...مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه و اگه برگشتني باشه،برميگرده.و اون وقته كه عشق شكوه و عظمتش رو نشونت ميده و تو واقعا خوشبختي....
اما اگه برنگشت........بسپاريش دست خدا....بذاري اينقدر پرواز كنه تا به اون جايي كه ميخواد برسه.به همون جايي كه دل كوچيكش شاد باشه و احساس سعادت كنه.
و تو.................درسته كه ديگه مال تو نيست و براي تو آواز نمي خونه...درسته كه تحمل نبودن و نداشتنش خيلي سخته...اما اگه اون راضي و خوشحاله،تو هم بايد از خوشبختي و شادي اون خوشحال باشي.و باز هم براش آرزوهاي زيبا داشته باشي....
اگه تونستي اين كار رو بكني،تونستي به يه احساس خدايي برسي،تونستي حتي وقتي تركت كرد،بازم اين حس قشنگ رو توي دلت حفظ كني و عشقت رو بهش ابراز كني.........اون وقته كه ميتوني ادعا كني عاشقي و به عشقت افتخار كني...
+ نوشته شده در یکشنبه هفتم اسفند 1384ساعت 0:52 توسط تگرگ |
هر چه نگاه می کنم می بينم کسی در اين نزديکی ها نيست، همه برايم خاطره ای دور شدند. همه شدند پر از وعده های الکی، اميد های واهی و لحظه ای! ديگه حتا اون عشق و علاقه افسانه ای هم برای همه شده گفتنی. هيچ کس اهل عمل نيست و شايد بدتر از همه اينکه ديگه هيچ کس خودش نيست! تگرگ
گاهی وقت ها ديگه آدم از اميد های خودش هم نا اميد ميشه، ميترسه به خودش قولی داده باشه و بعدها در عمل کردن بهش بمونه!
بهانه همه هم شده شغل، گرفتاری، کار زياد و زمونه! همه چيز تقصير اين زمونه است... زمونه بدی شده...
نمی دونم، مگه زمونه کيه؟ کسی غير از خود من و شما؟
+ نوشته شده در سه شنبه چهارم بهمن 1384ساعت 21:55 توسط تگرگ |
ريلهاي قطار شاعرانه ترين زوجي بودند كه كيلومترها كنار هم ماندند. ندا آمد: زيرا آنان مردگانند.
یه روز معلم روی تخته دو تا خط موازی کشید.
خط بالایی نگاهی به خط پایینی انداخت و عاشقش شد،
خط پایینی نگاهی به خط بالایی انداخت و عاشقش شد.
همون لحظه بود که معلم داد زد:
دو خط موازی هیچ گاه به هم نمی رسند
تگرگ
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 14:23 توسط تگرگ |
خوب اینم از عید قربان ....وضعیت smsخرابه وضعیت فیلم بد نبود دیگه اینکه وضعیت بخور بخور هم خوب بود با بقیه چیزا هم کاری نداریم.اصلاْ بیکاری مگه بیخودی فکر کنی ببینی مملکت چه خبره یا دنیا دست کیه ها اصلاْ به تو چه که فلان جا حقوق بشر چی میشه. فیلم island رو شرمنده کرد تلویزیون پخش کرد و ما چشممان به جمال اسکارلت جوهانسن روشن شد خدایش توفیق دهد آمین .باید بگمخوب جلو افتاده تلویزیون مملکت ما تو فیلم پخش کردن سینما ماوراُ کانال چهار هم خوب شروع کرد با کنستانتین به شرط اینکه شل نکنه.تا ببینیم بعدش چی میشه.
ali
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی 1384ساعت 23:35 توسط تگرگ |
هيهات سراب چه شبی بود که تا دهکده ی چشم ترم کوچيدی و به عريانی باغ مژه ام لم دادی پشت پرچين صبور شب و روز لب جوي استادی آب در وسعت چشمان عطشناک تو هيهات سراب! و چه وحشت زده بر پيکر شب پيچيدی از چه باغی تو گذشتی چه شنيدی که:چنين تاول پای پر از آبله ات چرکين است کوله بارت سنگين بر زمين بگذار - ارمغانی داری؟ وه چه...می بينم من! گل شادی نشناس؟ گل حسرت؟ گل ياس؟ آن همه ايدوست دست پرورد کدامين باغ است. تگرگ
+ نوشته شده در شنبه سوم دی 1384ساعت 12:18 توسط تگرگ |
شادیهایتان به بلندی امشب و غم هایتان به کوتاهی امروز باشد. شب یلدالتان شادباد.
خوب بیییید؟
توسط علی..
+ نوشته شده در پنجشنبه یکم دی 1384ساعت 0:46 توسط تگرگ |
|
|
|
یک متر حرف |
|
همهی این قوم را متحد کردهست |
|
وقتی که من سروده میشدم این سرزمین علفزار بود |
|
وقتی درخت شد به جانش افتادند |
|
از تشکیل شاخههای من پیداست که زیر سایه حکومت میکنند |
|
و گرنه این شهر، هیچ قرائت نداشت |
|
اگر چه دستم را فشار دادم خوانده نشد |
|
من هر چه درد میکنم از فارسیست |
|
کسی چه میداند دیشب چه بر من و قرآن گذشت؟ |
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384ساعت 11:58 توسط تگرگ |
كاش میشد دوستت نداشته باشم،
اونوقت روزها برام كوتاهتر میشدن،
اونوقت میتونستم از اتاقم بيام بيرون و اينقدر بهت فكر نكنم،
شايد از مغازهای خريد میكردم، يه چيپس مثلن و جلوی تلويزون لم میدادم و با دهان پر به خواب میرفتم.
كاش میشد دوستت نداشته باشم،
اونموقع به تلفنها جواب میدادم،
توی اتاق با يه آهنگ شاد، تنهايی میرقصيدم
و تو جشنها قاطی دوستهام میلوليدم.
كاش میشد دوستت نداشته باشم
اونموقع ديگه اين آهنگ مزخرف رو دوباره و دوباره گوش نمیدادم!
كاش میشد دوستت نداشته باشم،
اونوقت حتمن میتونستم تو رو دوباره ببينم،
اونوقت حتمن سيگار رو میگذاشتم كنار.تگرگ
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1384ساعت 11:2 توسط تگرگ |
دلم میخواد برم یه جایی بالای یه کوهه بلند..
خلوت... هیچ کیه هیچ کی نباشه.. ساکت... اروم.... صدای اب بیاد.. زیر پام تا چشمم کار میکنه سبز باشه... بعد بلنده بلند داد بزنم بگم : دوست دارم... داد بزنم بگم تنهام... خستم... دلم فقط ترو میخواد.. حوصلم سر رفته.. چقد بده ادم تنها باشه... چقد بده حسرت دیدار به دل ادم باشه... دوست دارم.. دلم برات تنگ شده... خیلیه خیلیه خیلی.... تگرگ
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آذر 1384ساعت 17:49 توسط تگرگ |
شبامو ازم گرفتی گرفتی خوب من تگرگ
یه دفه گذاشتی رفتی تو رفتی خوب من
شبامو ازم گرفتی گرفتی خوب من
یه دفه گذاشتی رفتی تو رفتی خوب من
اگه یک روزم به عمرم بمونه گریتو در میارم
تو تو منو نشناختی منو نشناختی خوب من
گریتو در میارم تو منو نشناختی جیگر
ازخودت واسم یه غول مهربون ساختی جیگر
من که بازی نداشتم دلمو ساده گذاشتم
تو که این بازی رو ساختی میبینی باختی جیگر
میبینی باختی جیگر
میدونم که اشتباهه بوی عطر تو رو خواستن
باتو از معجزه گفتن
حتی از عشق شنفتن
دیگه فرصتی نداری رو سرم دروغ بباری
دیگه فرصتت نمیدم واسه من ادا در اری
گریتو در میارم چونکه دلم کاغذی بود
تو که عاشقم نبودی عشقت از بیکسی بود
توی دنیای قشنگم آروم آروم اومدی
وقتی رفتی همه دنیام دلواپسی بود
دلواپسی بود
شبامو ازم گرفتی گرفتی خوب من
یه دفه گذاشتی رفتی تو رفتی خوب من
اگه یک روزم به عمرم بمونه گریتو در میارم
تو تو منو نشناختی منو نشناختی خوب من
گریتو در میارم تو منو نشناختی جیگر
ازخودت واسم یه غول مهربون ساختی جیگر
من که بازی نداشتم دلمو ساده گذاشتم
تو که این بازی رو ساختی میبینی باختی جیگر
میبینی باختی جیگر
میبینی باختی جیگر
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1384ساعت 20:59 توسط تگرگ |
خونه من سیاه خونه تو سفید کی کیشه کی ماته من نمیدونم . اگه یه روزی خونه جفتمون یه رنگ شد قول میدم با فیل تا خود هندوستان ببرمت.یه وقتی هم هوس کردی وزیرم بشی باید تا آخره راه همه خونه ها رو بیای.
با اینا اگه حال نمیکنی برو دنبال جفت شش آوردن باش که اونم حکایتی داره.
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم آذر 1384ساعت 17:54 توسط تگرگ |
و اين منم
زني غرق شده در سكوت سرد زمان
خفته در اغوش خيال
و گمگشته در ميان هجوم ناله هاي واژگان.
در هجوم ثانيه ها در افق بي روزن دلتنگي به خود مينگرم.
به خود. به خود.
به خودم.
نميدانم نميدانم نميدانم.
يك تحول.
يك نگاه تازه. يك رنگ تازه. يك روز تازه. يك اهنگ تازه.
و من ديگر اني نيستم كه بودم.
من خودم هستم نه ديگري نه هيچكس .
من خودم هستم.
خودم خودم وفقط خودم...
پیوندهای روزانه
کتابهای رایگان فارسی
ضد فیلترهای بروز شده
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
یادداشتهای دلقک
شادی
شازده کوچولو
نیک آهنگ
سقف سکوت
رها تر از رها
تا نبض خیس صبح
صبر سنگ
به سردی رود فرات
دریا در من
