| تبليغات | X |
هيهات سراب چه شبی بود که تا دهکده ی چشم ترم کوچيدی و به عريانی باغ مژه ام لم دادی پشت پرچين صبور شب و روز لب جوي استادی آب در وسعت چشمان عطشناک تو هيهات سراب! و چه وحشت زده بر پيکر شب پيچيدی از چه باغی تو گذشتی چه شنيدی که:چنين تاول پای پر از آبله ات چرکين است کوله بارت سنگين بر زمين بگذار - ارمغانی داری؟ وه چه...می بينم من! گل شادی نشناس؟ گل حسرت؟ گل ياس؟ آن همه ايدوست دست پرورد کدامين باغ است. تگرگ
+ نوشته شده در شنبه سوم دی 1384ساعت 12:18 توسط تگرگ |
و اين منم
زني غرق شده در سكوت سرد زمان
خفته در اغوش خيال
و گمگشته در ميان هجوم ناله هاي واژگان.
در هجوم ثانيه ها در افق بي روزن دلتنگي به خود مينگرم.
به خود. به خود.
به خودم.
نميدانم نميدانم نميدانم.
يك تحول.
يك نگاه تازه. يك رنگ تازه. يك روز تازه. يك اهنگ تازه.
و من ديگر اني نيستم كه بودم.
من خودم هستم نه ديگري نه هيچكس .
من خودم هستم.
خودم خودم وفقط خودم...
پیوندهای روزانه
کتابهای رایگان فارسی
ضد فیلترهای بروز شده
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
یادداشتهای دلقک
شادی
شازده کوچولو
نیک آهنگ
سقف سکوت
رها تر از رها
تا نبض خیس صبح
صبر سنگ
به سردی رود فرات
دریا در من
