R a i n

دلم تنگ شده ...خیلی...

biya — Mon, 30 Apr 2007 20:10:00 GMT

دخترك در كوچه هاي زندگي اش مي دويد و زمان مي گذشت و او بزرگ و بزرگ تر مي شد. در تمام طول اين سال ها احساس خوشبختي مي كرد، هرچند كه زندگي اش پر از فراز و نشيب بود.
او بزرگ شد. مثل تمام دختركهايي كه بزرگ مي شوند، آرزوهاي بزرگ داشت. اما آرزوهايش با آرزوهاي دختركهاي ديگر متفاوت بود. آرزوهايش براي خودش قشنگ و براي ديگران جالب بود.
در يكي از شبهاي گرم تابستان كه دخترك در خانه تنها بود، بادبادكي رنگارنگ و كاغذي به پنجره اتاقش خورد و افتاد. دخترك بيرون پريد، بدون اينكه فكر كند چه بود كه به شيشه كوبيد، خم شد، بادبادك كاغذي را برداشت و به آن لبخند زد. او را به خانه برد. بادبادك در خانه دخترك ماند و او كم كم عاشق بادبادك شد. چيزي كه دخترك هيچ وقت فكرش را نمي كرد. دخترك و بادبادك بهترين روزها را با هم گذراندند، بهترين لحظه ها را. در روزهاي گرم تابستان و روزهاي سرد زمستان. روزها گذشت و آنها هر روز بيشتر از روز پيش عاشق هم مي شدند. روزها گذشت و يك سال به پايان رسيد. بادبادك كمتر حرف مي زد و دل دخترك مي لرزيد. آخر بادبادك به پرواز عادت داشت و مدتها بود كه پرواز نكرده بود. دلش براي پرواز تنگ بود. يك روز هر دو روي پشت بام رفتند. دخترك از رفتار بادبادك تعجب كرد. بادبادك گفت: ديگر وقت آن است كه بريم. دخترك تعجب كرد و گفت: پرواز؟! بادبادك گفت: بايد بپريم. ديگر وقت رفتن است. دخترك اما بال نداشت كه بپرد. اشك در چشمانش حلقه زد و گفت: من كه بال ندارم. تو هم بمان. من نمي توانم پرواز كنم.
بادبادك انگار نمي شنيد و شايد نمي ديد كه دخترك بال براي پريدن ندارد و چرا؟ بادبادك پريد و از بالاي آسمان اشاره كرد كه دخترك هم بپرد. دخترك دلش براي بادبادك مي لرزيد، ولي ... ولي پريد. پريدن بدون بال و لحظه اي بعد سقوط از بام و دخترك در كف زمين. چشمان دخترك به بادبادك نگاه مي كردند و ديگر حركت نكردند و ماندند براي هميشه. بادبادك پايين آمد و ديد كه دخترك براي هميشه چشمانش بسته شده است و تازه اينجا بود كه بادبادك فهميد دخترك بال نداشته است.

...

biya — Thu, 14 Dec 2006 09:15:04 GMT

« اول جای خالیت حس میشه
بعد پاک میشی
بعد فراموش میشی
بعدم یه خاطره میشی.

چه با خداحافظی ٬ چه بی خداحافظی. »

دلم با کسی نیست !!!

biya — Tue, 12 Dec 2006 10:31:18 GMT

دلم از خیلی روزابا کسی نیست...

تو دلم فریاد و فریاد رسی نیست..

شدم اون هرزه گیاهی که گلاش

پر پره دستای خار و خسی نیست ..

آسمون ابری شده

دیگه خار و خسی نیست...

بارون از ابرا سبک تر می پره

هر کسی سر به توی خودش داره

مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم

دیگه هیچ کس دلمو نمیبره.....

ماهی از پا شوره بیرون افتاده ...

شاپرک ها پراشون زخمی شده

نکنه تو گله بره هامون ...

گذر گرگ بیابون افتاده

دلم از خیلی روزا با کسی نیست ...

فریاد می زنم.باز هم فریادی و دیگر هیچ!

biya — Mon, 13 Nov 2006 14:00:16 GMT

دستهایم را باز می کنم.می چرخم.می چرخم.می چرخم...می افتم.بلند می شوم.دستم را به دیوار می گیرم.موزاییک شکسته زودتر از خودش به چشمم می آید.تکان می خورد.همه چیز همه چیز.می رود و برمی گردد.کف اتاق را می گویم.

مشت می زنم به دیوارها ،پایم به تخت گیر می کند و می افتم دوباره!دلم می خواهد راه بروم.حتی اگر دوازده متر باشد،اما راه می روم باز هم می چرخم،بگذار بیفتم،محرومم کرده اند از همه چیز!از چرخیدن و مشت زدن که محرومم نکرده اند!مشت می زنم به دیوارها!دیوارها!دیوارها!پایم گیر می کند به شکستگی موزاییک و می افتم.بلند می شوم.می چرخم دور اتاق و دست می گیرم به دیوارها.سه متر!چهار متر! راه می روم دوازده متر.شاید هم کمتر! از روی تخت که نمی روم.می نشینم.هنوز همه جا می چرخد.دست می کشم به موزاییک ها که سالهاست پاهایشان را هم بسته اند.آنها چه جرمی کرده اند؟من چه جرمی؟فریاد می زنم!فریاد می زنم!به چه جرمی؟به چه جرمی؟

موهای بلندم را تراشیده اند.دیگر از آن موهای همدم و غمخوار هم خبری نیست!فریاد می زنم.

پاره کن!پاره کن!هر چه هست در مورد زنان!جنبش !فمنیسم!!پاره کن! دور بینداز!

وقتی یک ملخ آزادی ام را می گیرد.جنبش چه معنی می دهد؟پاره کن!

سرم داغ می شود.چشمم سرخ.صورتم پر خون.سرم شکسته شاید!به دیوارش کوبیدم.

پاره کن!پاره کن!پاره کن سرم را!کاغذهایم را!پاره....

فریاد می زنم!

صدای پای ملخ می آید.با آن کلیدهای پر سر و صدایش.کلید می چرخد.می چرخد! یاد شاملو می افتم.

فریاد می زنم.باز هم فریادی و دیگر هیچ!

در قفل در کلیدی چرخید !کلید چرخید و پیدایش شد آن ملخ!نه!نگهبان چاق و خپل زندان!

زنها با چادرهای کشی و سیاهشان دستهایم را گرفته اند . نمی خواهم!نمی خواهم بیایم با شما.فریاد می زنم!

دستهایم را محکم گرفته اند.به چه جرمی ؟به چه جرمی؟

رهایم کنید.

روسری را روی موهای تراشیده ام می بندند! با کتک آرامم کردند.بستندم به صندلی دستهایم را از پشت! بگذاریدم! رهایم کنید!

فریاد می زنم تا صداهای ابلهانه شان را نشنوم.

نور!ماشین!درب!باز!سوار!جاده و خیابان!

پیاده ام می کنند.چند نفر سفید پوش می آیند. با مغنعه های سفید و رو پوشهای سفید.می گیرندم! می برند! می بندند دستها و پاهایم را به تخت! چشمم می افتد به موزاییک ها یک موزاییک شکسته!

پاهایشان را سالهاست که بسته اند.

نامه ای به یک دوست

biya — Mon, 30 Oct 2006 11:56:47 GMT

سلام رفیق

برای تو مینویسم نه برای درد و دل

سختی ها بیشتر شده و امیدهایم همچنین

من هنوزم سرکشم

دیگه اهمیتی به مرده های اطراف نمیدم , باورت میشه ؟!

تنها نمیمونم

اینروزها فقط اعتقاداتم برام مونده

معتقدم که هیچکس از طوفان در امان نیست پس همه خوشبخت میشیم!

حتی نمیتونن تصور کنن که چرا اینقدر تلاش میکنم

رفیق... از اون همه هیاهوی یاران فقط زمزمه ی حرفایشان مونده

راست میگفتی که دست خاطرات تنها پیوند ماست

ما انسانها پایانی نداریم پس موجودات بزرگواری هستیم

ما برایه آنچه که برایمان ارزشمند است میجنگیم , پس آرامش را هرگز نمیخواهیم

شاید وقتش رسیده باشه که برای هم دعا بخونیم!

سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است

biya — Fri, 25 Aug 2006 16:19:18 GMT

دیروز گریستم

دلم می خواد بفهمی

دیروز تا می توانستم برای خودم گریه کردم

دیروز گریستم

برای تمامی روزهایی که گرفتار، خسته و یا عصبانی بودم

برای تمامی روزها و تمامی نگرش هایم ،برای صبوری ام

برای تمامی لحظاتی که سبب بی حرمتی، بی احترامی و جدایی از خودم شده و

موجب شده بود، انعکاس رفتار دیگران در من چنان باشد که خود نیزهمان رفتار را با خودم داشته باشم

دیروز برای تمام تلاش هایی که کرده بودم تا دیگران را دوست بدارم گریستم

برای تمامی کارهایی که فقط و فقط به خاطر خشنودی اطرافیانم انجام دادم و آنها نفهمیدند

و بازتاب آن در خودم جز خلاء روحی و خستگی بی حد چیزی نبود

دیروز گریستم

هم برای خودم هم برای تو

چون گاهی جز گریه کاری نمی توان کرد

دیروز گریستم نه از سرحسرت ..........

گریستم

به این خاطر که رنجیده بودم،به این خاطر که مرا رنجانده بودند،

به این خاطرکه من ِ رنجورراهی نداشتم

درمیان اشکهایم خدای خود را شکر می کردم که نگذاشت قلبم را ازدست دهم

و به دستهای نا امن بسپارم ..............نگذاشت قلبم فرمانروای جسمم شود

دیروز گریستم

به این خاطر که روحم وعقلم به تمامی چیزهایی که نیازبود بدانم،واقف بود

روحممی دانست که چه خواهد شد و من نسبت به نجواهای روحم بی توجهی کردم

آن هم فقط به خاطررضایت او ...................و دیروز او...........................

دیروز با تمامی روحم گریستم و آن را راضی کردم

دیروز به خاطر همه چیز گریستم

اما در میان گریه هایم احساس رهایی می کردم ......................................

با خورشیدی که جواب فریادهامو نمی ده چه کنم ؟

biya — Wed, 09 Aug 2006 18:55:18 GMT

برای اولین بار در عمرم دیگه کلمات نمی تونن بگن چه حالی دارم .
حالا دیگه فقط دوتا گوش که بشنوه دردی ازم دوا نمی کنه ........
دو تا چشم می خوام که ببینه چه مرگمه !

آخرشم نفهمیدم چی هستم . آخرش ندونستم کی ام . ندونستم دلم چی می خواد . نفهمیدم چی آرومم می کنه . نفهمیدم این دل وامونده همیشه گرفته چه جوری سبک می شه . نفهمیدم علاج این دیوونه بازیا چیه . به خدا من دیوونه نیستم ! شاید یه کم خل و چل و گیج و منگ باشم ....شاید همیشه دلم خواسته باشه مثل بقیه نباشم ، ولی هیچ وقت فکرشم نمی کردم یه روز برسم به جایی که بشینم فکر کنم روانشناس می تونه کمکم کنه یا نه ! بشینم فکر کنم داروی روانگردان می تونه این حالتها رو تموم کنه یا نه ! فکرشم نمی کردم من شاد شنگول نرمال موفق محبوب ، برسم به اینجا . به جایی که هیچ فایده ای برای کسی نداشته باشم . به جایی که بود و نبودم تو زندگی دوروبری هام و دوستام اثر نداشته باشه . جایی که بشینم شب و روز دعا کنم زودتر دردوبلای یکی به جونم بیفته و بمیرم . می دونم خودخواهیه . اگه مطمئن بودم واقعا حضورم و زندگیم فایده ای به حال کسی داره ، حتی یه نفر ، شاید دیگه دلم نمی خواست بمیرم . اگه کسی بود که بهم تکیه کنه تا بفهمم اونقدرام بی مصرف نیستم شاید آروم می شدم . اما حالا چی ؟ تمام اونچه برام مونده چندتا نگاه سردوخالیه از آدمایی که قاعدتا باید دوستم داشته باشن ولی حتی مطمئن نیستم واقعا منو می بینن یا اینکه فقط از کنارم رد می شن ! تمام احساساتم تو این دنیای گیج کننده گم شده . برای منی که همیشه تکیه گاه بودم سرد و ساکن و راکد و بی فایده بودن خیلی سخته . من حالم از این زندگی سرد بی مزه بهم می خوره . برای خودم چیزی نمونده که به خاطرش بجنگم . اقلا دلم می خواد کسی باشه تا به خاطرش مبارزه کنم . کسی باشه که حمایتش کنم . کسی باشه تا به خاطرش تو روی این زندگی مزخرف وایسم . حالا هر کسی به هر عنوانی . چه دوست چه مادر چه خواهر چه عشق . این جوری مطمئنم که کم کم دیوونه می شم . من نمی تونم این طوری زندگی کنم . نمی تونم همه چی رو بسپرم به زمان . نمی تونم بگم بذار هر چی می خواد بشه بشه . من باید بجنگم . باید مبارزه کنم . باید تو روی یه چیزی وایسم تا احساس زنده بودن کنم . می فهمی ؟ باید خودمو تو یه چیزی غرق کنم تا این بیهودگی ها از یادم بره . خودم دیگه ارزش مبارزه رو ندارم . کسی هم نیست که به خاطرش بجنگم . پس من چه کنم ؟ خورشید ! با توام ! پس من با این زندگی سرد راکد چه کنم ؟ من با قلبی که هیچ وابستگی براش نمونده چه کنم ؟! با خورشیدی که جواب فریادهامو نمی ده چه کنم ؟
چه کنم ؟!

دلکم ...

biya — Wed, 09 Aug 2006 18:47:18 GMT

دلم درد مي كرد ... بدجوري هم درد مي كرد ...
چايي نبات : افاقه نكرد ...
عرق نعنا : افاقه نكرد ...
شربت آلمنيوم ام جي : افاقه نكرد ...
اين دل درد از اون دل دردها نبود ....
اشکم سرازیر شد
خواندم براي دلم :
"دل خسته از اين عالم و
جان خسته دلواپسي
يارا تو به دادم برس
از بي كسي و بي كسي..."
دلكم آروم شد ... خوابيد بي سرو صدا ...
پيش عالم و آدم روسفيد بودن و پيش دل خودت روسياه موندن سخته ... سخت ...

معصوميت عشق

biya — Wed, 09 Aug 2006 18:43:33 GMT

می گن بهشت و جهنم همین جاست. می گن هر کی بد کنه بدی می بینه می گن هر کی دل بشکنه خدا دلش و می شکنه. می گن دنیا می گذره. می گن چرخه گردون می چرخه می چرخه

حالا اومدیمو ما راضی نبو دیم اونی که دلمو نو شکسته دلش بشکنه؟اونوقت چطور میشه خوب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قربونه حکمته خدا برم . هر چه اوسا بخواد

شما فکرمی کنید رنگه دل شکستن چه رنگیه؟رنگه دلی که میشکنه چطور؟رنگه نگاه معصوم عشق جه رنگیه؟

از نگاه معصوم عشق ................................

صدای اذان می یاد!!!!!!

صدای اذان جه رنگیه؟

توي قلبت جايي واسم نيست....

biya — Thu, 25 May 2006 16:10:37 GMT

توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
آن نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست

نمي گم داري مي گردي دنبال يه عشق تازه
اما كوله بارو بستي در به روي كوچه بازه
تو ميري من نمي دونم كه گناه من چي بوده
اما هر دليلي باشه واسه رفتن تو زوده

توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
آن نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست

چي بگم من از درونم تو همه چي رو مي دوني
همه حيرتم از اينه چرا پيشم نمي موني
من هنوزم نمي دونم تو مسافر كجايي
نمي دونم كجا ميري توي قرن بي وفايي

توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري